De zoete inval bij Charles en Marguerite

Vakantietradities werden in ere gehouden, en steeds weer vonden Artskes elkaar in Blankenberge.
In 1930 zochten Charles en Marguerite het dichter bij huis, en werd villa “De Mast” in Schilde gehuurd… later het “Molenhof”. Tot in de tweede wereldoorlog bracht het gezin Arts – Van Den Eynde er zijn vakanties door en beleefden er een heerlijke tijd. Vele familieleden kwamen hen daar opzoeken om mee van de tuin te genieten of zich samen te amuseren. Menig Schildenaar van toen zal zich nog herinneren hoe zoet de inval was!

Snoepen, dat is pas een Artsenkwaal. Toen we als kind in Schilde verbleven werden chocola, exquis, ascot e.a. per camionette aangevoerd van de “Suikeren Haan” (dit was de winkel van Remy, een oudere broer van Marguerite). Voor de volgende generatie werd het maandelijks pensioen van bomma (…al dat klein geld) er steevast aan besteed.

Toen wij als jonge moeders met ons gezin naar de kust trokken gaf bomma ook “niet thuis” in de Van Schoonbekestraat. Ze was aan zee onmisbaar en voor ’t gezelschap en voor de boodschappen en vooral voor de talrijke traktaties. Ze keek er naar uit en genoot ervan. Vandaar papa’s gezegde “niemand niet thuis”. Iedereen hield om ter meest van haar; ze was een zachte en beminnelijke vrouw.

Kerstmis was “het” feest, onvergetelijk voor jong en oud. De nachtmis was een traditie en op Kerstdag de geschenken (surprises), lekker eten en goede wijn. Menigmaal dook papa in
de kelder om de zogezegde “laatste fles” boven te halen. Hij leerde nagenoeg alle kinderen, schoon- en kleinkinderen aperitieven met Campari.